„Ślepa furia” (ang. Blind Fury)

Gatunek: film akcji
Rok i kraj produkcji: 1989 USA
Czas trwania: 1 godz. 25 min.

Reżyseria: Phillip Noyce
Scenariusz: Charles Rober Carner, Ryozo Kasahara 
Muzyka: J. Peter Robinson

W rolach głównych…

Rutger Hauer – Nick Parker główny bohater
Terry O’quinn – Frank Devereaux przyjaciel Nicka
Brandon Call – Bill Devereaux syn Franka
Lisa Blount – Annie Winchester dziewczyna Franka
Nobble Willingham – Maccready szef gangsterów
Nick Cassavetes, Rick Overton oraz Charles Cooper i inni jako gangsterzy

No i stało się, po licznych filmach dramatycznych, społecznych i historycznych nadeszła w IKFON pora na amerykańskie kino akcji w postaci filmu „Ślepa furia”, na który mam przyjemność Państwa zaprosić. Jak na film akcji przystało dzieje się dużo i szybko, a główny bohater jak to bywa w tego typu filmach z ogromną determinacją toczy samotną walkę ze złem. Nie było by w tym nic nadzwyczajnego, gdyby nie to, że ów bohater jest niewidomy, lecz posiada niezwykłe umiejętności, a jak sobie poradzi zobaczycie sami. Film został nakręcony na podstawie powieści Ryozo Kasahary. Dialogi w filmie czyta Marek Lelek, natomiast tekst audio deskrypcji opracowanej przez studio Sonoria czyta Roch Siemianowski.     

O filmie…

		Film „Ślepa furia” to historia niewidomego weterana wojny w Wietnamie Nicka Parkera, który po utracie wzroku przez kilka lat zamieszkuje wietnamską wioskę, gdzie uczy się tamtejszych sztuk walki. Po powrocie do Stanów postanawia on odnaleźć dawnego przyjaciela z czasów wojny Franka Devereaux, który kiedyś nieświadomie zostawił Nicka na polu walki, gdzie stracił wzrok. Nick odnajduje żonę przyjaciela i jego syna, a jednocześnie dowiaduje się, że Frank ma spore kłopoty z grupą gangsterów zmuszających go do produkcji dla nich narkotyków. Nick postanawia pomóc przyjacielowi i poproszony przez jego umierającą żonę chronić jego syna Billy`ego. Wyrusza, więc wraz z chłopcem w podróż do Reno w poszukiwaniu Franka ścigany przez grupę gangsterów, chcących mu w tym przeszkodzić i porwać małego, by zachować kontrolę nad zdolnym chemikiem. Jako niewidomy Nick radzi sobie z napastnikami na wiele różnych sposobów, a jego niesamowite umiejętności wywołują zazwyczaj zdumienie, a niekiedy uśmiech na twarzy. Jak zakończy się ta cała niesamowita historia pozostawiam Państwu do odkrycia podczas oglądania filmu. Warto podczas seansu zwrócić też szczególną uwagę na rodzącą się pomiędzy Nickiem, a synem Franka Billim przyjaźń i to jak Nick zastępuje mu ojca, który opuścił go kilka lat wcześniej.
"Ślepa furia" to także klasyczne kino drogi, w których to filmach, wątek podróży służy bohaterom jako droga do odnalezienia siebie i jest wyrazem dążenia do wolności. W tym miejscu chciałbym przybliżyć państwu nieco ten ciekawy gatunek filmowy oraz genezę jego powstania. Tak jak w przypadku innych gatunków filmowych można mieć problemy z definicją, tak tutaj raczej ich nie ma. Film drogi (ang. Road movie) to rodzaj kina przygodowo-sensacyjnego, którego akcja rozgrywa się na drogach, zaś głównym motywem jest podróż, przygoda, wędrówka. Gatunek ten jest wynalazkiem kina amerykańskiego lat pięćdziesiątych. Jest ściśle związany z kulturą beatników oraz filozofią i mitologią, która wokół niej narosła. Kultura beatników to kultura człowieka, który jest w ciągłej drodze. Człowieka ceniącego sobie wolność i niezależność. Manifestem ideowym tego pokolenia
była książka „On The Road” („Na drodze”), opublikowana po raz pierwszy w 1957 roku, autorstwa Jacka Kerouaca. Z filmem drogi wiąże się wiele mitów: mit przygody (często bez konkretnego celu), podróży przez życie, mit człowieka wędrowca, mit poszukiwania, motyw
wyzwolenia od fałszu codziennego życia, mit pędu ku wolności, niezależności, motyw ucieczki od przeszłości oraz mit drogi jako metafory ludzkiego życia. 
Bohaterami tego gatunku są zazwyczaj outsiderzy, ludzie skłóceni w jakiś sposób z „normalnym” światem, nie pasujący do niego. Osoby, które chcą zmienić coś w swoim życiu. Często ta chęć zmiany rodzi się pod wpływem impulsu, sprzyjającej ku temu sytuacji. Bohaterowie filmów drogi to nie herosi, lecz przeciętni ludzie, nie wyróżniający się swoim zachowaniem czy życiem spośród innych do momentu podjęcia decyzji o podróży, wędrówce. Kino drogi nie napawa optymizmem, jest raczej pełne niewiary w jutro. Jego bohaterowie często opłacają swoją wolność i niezależność własnym życiem, jak na przykład bohater filmu „Easy Rider” („Swobodny jeździec”) czy „Vanishing point” („Znikający punkt”). Zachowanie bohaterów często kusi los, co w konsekwencji obraca się przeciwko nim. Główną cechą takiego bohatera jest najczęściej bunt przeciwko systemowi, światu, w jakim przyszło mu żyć.
Rozkwit kina drogi przypada na przełom lat 60tych i 70tych Sytuacja w Stanach Zjednoczonych: rozczarowanie ekonomiczno-polityczną sytuacją w kraju, zaostrzający
się konflikt pokoleń, wojna w Wietnamie, rozwój ruchu hippisowskiego, pacyfistycznego. Ludzie nie mogąc zmienić świata, w którym żyją, wyruszają w podróż, uciekają z miasta, w którym panuje zakłamanie i nietolerancja.
Przykłady najbardziej znanych filmów drogi to: Swobodny jeździec (Easy Rider, 1969, reż. D. Hooper i P. Fonda), Znikający punkt (1970, reż. Richard C. Sarafian), Strach na wróble (1973, reż. J. Schatzberg), Sugerland Express (1973, reż. S. Spielberg), Konwój (1978, reż. 
S. Peckinpah), Thelma i Luiza (1991, reż. R. Scott).
Do klasycznych przykładów kina drogi zalicza się również film "Autostopowicz", który we wrześniu mieli okazję obejrzeć wszyscy uczestnicy 3 festiwalu kultury i sztuki dla osób niewidomych w Płocku czy film "Rain man", który mieliśmy okazję oglądać nie dalej jak miesiąc temu w naszym internetowym klubie filmowym.
Bohaterowie "Ślepej furii" też podróżują tak na prawdę przez całe życie. Nick Parker po latach w Wietnamie powraca do ojczyzny i rozpoczyna poszukiwanie przyjaciela, chcąc nijeako rozliczyc się z przeszłością. Dalsza obfitująca w liczne przygody podróż do Reno to rodząca się męska przyjaźń i prawdziwa szkoła przetrwania. Film kończy się rozstaniem i odjazdem wielkiego autobusu z napisem San Fransisco co sugeruje dalszą podróż bohaterów przez życie.	
   
O reżyserze…

Phillip Noyce urodził się 29 kwietnia 1950r. w Griffith, w Nowej Południowej Walii. Jest australijskim reżyserem i scenarzystą filmowym chętnie pracującym w Stanach Zjednoczonych. Od dwunastego roku życia mieszkał w Sydney. Pierwsze krótkie filmy zrealizował już w wieku 18 lat, zanim zaczął studiować w szkole filmowej. W dłuższym metrażu debiutował w 1977r., realizował też filmy i seriale dla australijskiej telewizji. Pod koniec lat 80tych zaczął pracować w Hollywood, gdzie stał się specjalistą od kina sensacyjnego. Nakręcił m.in. obrazy na podstawie prozy Toma Clancy'ego: Czas patriotów (1992) i Stan zagrożenia (1994), oba z Harrisonem Fordem w roli głównej, oraz thriller erotyczny Sliver z Sharon Stone (1993).
Był także reżyserem Świętego, remake'u angielskiego serialu z Valem Kilmerem w roli tytułowej i dreszczowca Kolekcjoner kości (1999) oraz Spokojnego Amerykanina z Michaelem Caine'em.
Najważniejszy swój film nakręcił jednak w ojczyźnie. W 2002r. wyreżyserował Polowanie na króliki, obraz poświęcony australijskiemu skradzionemu pokoleniu. Jej bohaterkami są trzy dziewczynki, Aborygenki odebrane matkom i wychowywane w specjalnym zakładzie. Ruszają one w długą wędrówkę do domu, wzdłuż płotu powstrzymującego króliki. Fabuła filmu jest oparta na prawdziwych wydarzeniach z lat 30tych XX wieku.

Ciekawostki…

		Na koniec jeszcze kilka ciekawostek, a raczej wpadek jakie przytrafiły się producentom filmu podczas jego kręcenia, które muszę przyznać mnie nieco rozbawiły, ale też pokazały jak złożony jest montaż tak dynamicznego obrazu, by stworzył on cały pełnometrażowy film:
- Podczas walki w mieszkaniu państwa Deveraux, stojąca obok gabinetu roślina w doniczce zmienia kształt i rozmiar
- Jednemu z fałszywych agentów Nick odcina rękę, która ląduje na podłodze. Po chwili przez moment widać ją z powrotem na ciele agenta
- Billy wyjmuje zdjęcie z portfela Nicka i chowa je do przedniej kieszeni. Po chwili zdjęcie wyjmuje już z kieszeni tylnej
- Randall Tex Cobb zostaje ugodzony mieczem, który wyjmuje i odrzuca. Po chwili miecz znika i pojawia się, gdy Billy go chwyta
- Podczas ucieczki vanem widać przez przednią szybę, iż główni bohaterowie minęli znak "Reno: The Biggest Little City In The World", który po chwili ponownie
mijają.
Przyznacie Państwo, że całkiem sporo tych wpadek i dobrze widzący uważny widz, który je zauważył podczas oglądania musiał mieć dobrą zabawę z ich wyłapywaniem. Dodam jeszcze tylko, że zdjęcia do filmu kręcono w Australii oraz w Reno (Nevada, USA), Huston (Teksas, USA) i Squaw Valley (Kalifornia, USA).

Na koniec warto jeszcze wspomnieć, że twórcą muzyki do filmu jest J. Peter Robinson urodzony 1945r. brytyjski kompozytor muzyki filmowej, absolwent Royal Academy of Music na wydziale fortepianu i kompozycji. znany z takich filmów jak Nowy koszmar Wesa Cravena (1994), Angielska robota (2008), Lęk pierwotny (1996), Prawdziwa historia (2005) czy Czarodziejki (1998). Współpracował z takimi artystami jak: Phil Collins, Mike Rutherford, Shawn Phillips, Quatermass, Carly Simon i wielu innych.

Dyskusja…

Zapraszam wszystkich Państwa do dzielenia się swoimi wrażeniami po obejrzeniu filmu „Ślepa furia”. Jak podobało wam się kino akcji, które po raz pierwszy zagościło w takiej formie w IKFON. Pod rozwagę proponuję kilka poniższych kwestii, które nasunęły mi się podczas oglądania filmu:

1.	Co sądzicie o takim sposobie przedstawienia głównej postaci Nicka Parkera jako niewidomego superbohatera posiadającego niesamowite umiejętności? 
2.	Czy uważacie, że nierealność tego obrazu charakterystyczna dla wielu filmów akcji gdzie pojedynczy bohater pokonuje wszystkich przeciwników jest atrakcyjna czy woleli byście film bardziej osadzony w realiach?
3.	Jak pisałem jest to film drogi, a czy wy nie mieli byście czasem ochoty wyruszyć w długą podróż, zostawić wszystko i zmierzyć się z samym sobą, a może ktoś z was ma takie doświadczenie w swoim życiu?
4.	W filmie padają słowa, że silny człowiek nie boi się płakać, poruszony jest temat męskich łez, których Nick jak na twardziela przystało twierdzi, że nie posiada, jednak wzrusza się w końcowej scenie rozstania. Jak to jest waszym zdaniem czy faktycznie chłopaki nie płaczą?
5.	Jak oceniacie audio deskrypcję w tym filmie czy spełniła ona właściwie swą rolę i pozwoliła w tak dynamicznym obrazie, gdzie ciągle coś się dzieje właściwie śledzić przebieg wydarzeń i odpowiednio przyswoić wszystkie szybko zmieniające się sceny?
6.	Co sądzicie o bardzo bogatej warstwie dźwiękowej tego filmu zarówno muzyce jak i efektach specjalnych, odgłosach walk i strzelanin, czy podnoszą one dla was znacząco jakość oglądania?

Zapewne większość z klubowiczów to wie, ale ponieważ IKFON prężnie się rozrasta to przypominam, że komentarze i opinie można nadsyłać w dniach od 28 października do 10 listopada drogą mailową na adres ikfon@defacto.org.pl oraz zamieszczać na forum w zakładce Pociąg do dyskusji na stronie www.ikfon.defacto.org.pl do czego gorąco wszystkich Państwa zachęcam.

Moderator IKFON
Radosław Morawski