Wprowadzenie do filmu „Rain Man” Barry'ego Levinsona, USA 1988 rok. 

	Witam wszystkich pasażerów Internetowego Klubu Filmowego Osób Niewidomych „Pociąg”. W tym miesiącu nasz, cudowny wehikuł zawiezie fanów kina na stację „Rain Man” Barry'ego Levinsona. Bardzo proszę, nie zabierać ze sobą parasoli, bo padać nie będzie. 
	„Rain Man” film w reżyserii Barry'ego Levinsona jest opowieścią o dwóch braciach, którzy spotykają się ze sobą po latach. Właściwie, bohaterowie Levinsona nie wiedzieli nic o swoim istnieniu, aż do momentu gdy młodszy brat Charlie Babbitt (Tom Cruise) przeczyta w testamencie ojca, kto ma być dziedzicem jego ogromnej fortuny. Owym szczęściarzem, okaże się właśnie tytułowy „Rain Man” Raymond Babbitt (Dustin Hoffman).
	„Rain Man”, podobnie jak część autystyków, okazuje się geniuszem w typie sawanta. Mianowicie, oznacza to, iż Raymond jest genialnym matematykiem, któremu pamięć do liczb, zastępuje poniekąd łatwość nawiązywania kontaktów z innymi ludźmi. W jego przypadku o stopniu niepełnosprawności nie decyduje nieprzeciętnie wysokie IQ lecz brak sprawnej umiejętności komunikowania się.
	Przyglądając się takim geniuszom jak „Rain Man”, naukowcy stwierdzili, że ponadprzeciętne zdolnych autystyków jest dziesięciokrotnie więcej niż w przypadku osób zdrowych. Nie oznacza to, że wszyscy ludzie cierpiący na autyzm są sawantami lub jeszcze inaczej wybitnie uzdolnionymi osobami. 
	Film „Rain Man” przypomina kino drogi. Bohaterowie, których dzieli i różni wszystko, za wyjątkiem faktu, że są braćmi, wyruszają we wspólną podróż. Celem tej wyprawy będzie chęć poznania siebie nawzajem. Rzeczy wcale nie łatwej do wykonania, a już na pewno dla „Rain Mana”. 
	Jaką rolę w tym wszystkim, odegrają matematyczne zdolności Raymonda, w stylu przewiadywania liczb i szybkiego rachowania, musicie przekonać się Państwo sami. 
	Pomimo fantastycznego wątku, bogactwa, pomagającego pierwszoplanowym postaciom w egzystencji i podróży po Stanach, w opowieści Levinsona jest nutka prawdy. 
	„Rain Man” nie jest do końca postacią fikcyjną. Oznacza to, że bohater grany przez Dustina Hoffmana posiada swój rzeczywisty odpowiednik. Osobą, która zainspirowała reżysera filmu był Kim Peek, sawant posiadający dokładnie takie same umiejętności jak filmowy Raymond. Ponadto, Kim zasłynął ze znajomości na pamięć 12 tysięcy książek, niezliczonej ilości danych adresowych czy wreszcie z perfekcyjnego liczenia. Poza tym, na podstawie ulubionych liczb swojego rozmówcy, potrafił stwierdzić coś o drugiej osobie. I nie były to wróżby. Dlaczego o tym wspominam? 
	Ponieważ przypadek Kima został udokumentowany i stał się kanwą do filmu Levinsona. Poza tym, ten sawant, spotkał jeszcze innego liczbowego geniusza, który w przeciwieństwie do niego, o wiele lepiej komunikował się. Właściwie, tak dobrze radził sobie z otaczającym go otoczeniem, że trudno byłoby stwierdzić u niego jakąkolwiek postać autyzmu. Daniel Tammet, bo o nim mowa, stwierdził wprost, że nie widzi świata jako barwne plamy lecz liczby! 
	Biorąc pod uwagę, taki pogląd autystyka, można przyznać, iż „Rain Man” to obraz o samotności. Film przedstawia bowiem taki portret człowieka, posiadającego wysoki stopień inteligencji, ale z brakiem rozpoznawania uczuć i możliwości bycia samodzielnym. Autyzm porównuje się czasem do szklanej kuli, która jakby nie pozwala do zbliżenia się do innych ludzi. Co ciekawe, uzdolnieni autystycy ten brak umiejętności w określaniu emocji, rekompensują sobie niespotykanymi talentami, wypełniającymi im tę lukę samotności. Czy na pewno? 
	Pomijając już te ciekawostki, powróćmy do obrazu z Dustinem Hoffmanem. Oto garść informacji o dziele. Film jest dramatem z elementami komedii. Swoją premierę miał 31 grudnia 1988 roku. Reżyserem jest Barry Levinson. Autorami scenariusza zostali Ronald Bass i Barry Morrow. 
	Obsada: Dustin Hoffman jako Raymond Babbitt, Tom Cruise jako Charlie Babbitt, Valeria Golino jako Susanna, Gerald R. Molen jako dr. Bruner, Jack Murdock jako John Mooney, Michael D. Roberts jako Vern, Ralph Seymour jako Lenny, Lucinda Jenney jako Iris, Bonnie Hunt jako Sally Dibbs, Wendt Jolivette jako Sekretarka doktora Bruner'a, Beth Grant jako Farmhouse Mather, Donald E. Jones jako Duchowny na pogrzebie, Nick Mazzola jako Krupier, Jack W. Cope jako Zirytowany kierowca, M. Cardinale jako Pit Boss, Isadore Figler jako Pit Boss, Blanche Salter jako kobieta w naleśnikarni, John Thorstensen jako Konduktor, Jocko Marcellino jako Las Vegas Crooner, Matthew Mattingly jako Pianista autystyk. 
	Nagrody i nominacje 1989 rok: Oskary przyznane w następujących kategoriach: najlepszy film dla producenta, Marka Johnsona, dla aktora pierwszoplanowego Dustina Hoffmana, reżysera Barr'ego Levinsona, za scenariusz dla Ronalda Bass i Barry'ego Morrowa. Film był nominowany też za muzykę Hansa Zimmera, za scenografię Idy random i Lindy DeScenny, za montaż Stu Linder i zdjęcia Johna Seale. Złote globy za role pierwszoplanową, reżyserię, scenariusz i za najlepszy dramat. Berlinale: Złoty Niedźwiedź za reżyserię i nagroda od czytelników pisma „Berliner Morgenpost”. Nagroda David di Donatello za najlepszego aktora zagranicznego Hoffmana i reżysera zagranicznego Levinsona. WGA Amerykańscy Scenarzyści nominacja za scenariusz. DGA Amerykańscy Reżyserzy wygrana za reżyserię. Montażyści nagroda Eddie za montaż.
	Nagrody i nominacje 1990 rok: nominacja od BEFTA za rolę Hoffmana, scenariusz i montaż. Japońska Akademia Filmowa nominacja za najlepszy film zagraniczny. People's Choice Kryształowa Statuetka za ulubiony dramat. 
	„Rain Man” posiada 63 miejsce na liście stu najbardziej inspirujących filmów wszech czasów według Amerykańskiej Akademii Filmowej. Użytkownicy portalu FilmWeb.pl dają mu ocenę 8 na 10 punktów. 
	Na konie tego wprowadzenia, podaję tezy do dyskusji. Mogą być one inspiracją czy wskazówkami. Liczę przede wszystkim na Państwa wrażenia. Proszę nie traktować moich punktów jako wyroczni. 

Tezy:

1.	Jak rozumują Państwo, tytuł filmu „Rain Man”?
2.	Czy kiedykolwiek mieliście Państwo jakiś kontakt z osobami, cierpiącymi na autyzm? Jeśli tak, to czy „Rain Man” jest wiarygodnym portretem takiej osoby?
3.	Opowieść o bracie z innego świata nie jest tylko amerykańską specjalnością. Do filmu, „Rain Man” zaczęto porównywać „Dziewczynę z szafy” Bodo Koxa. Czy te filmy, oprócz wspólnego tematu, mają podobne przesłanie? A może według Państwa w obu dziełach, jest zupełnie inaczej pokazany autyzm? Który film, bardziej się Państwu podobał?
4.	Zapowiedzi „Rain Mana” sugerują gatunek dramatu i kina drogi z elementem komedii. Czy to wrażenie utrzymuje film?
5.	Jaka postać zasłużyła sobie na Państwa sympatię, a jaka nie?
6.	Czy Audiodeskrypcja pomogła zrozumieć treść filmu?
7.	Jak jest definiowana miłość w dziele Levinsona?
8.	I ostatnie zapytanie filozoficzne: Czy pieniądze przynoszą szczęście? Jak ma się to pytanie do scenariusza w filmie „Rain Man”? 

	Na państwa opinie czekam do 20 Października 2013 roku. Swoje wrażenia, można przekazywać za pośrednictwem poczty email, wysyłając wiadomości na adres  ikfon@defacto.org.pl lub pisząc na forum IKFON „Pociąg”. Wszystkie osoby, które zechcą wypowiedzieć się na temat filmu „Rain Man”, otrzymają obraz Levinsona z Audiodeskrypcją do swojej, domowej filmoteki. 
	Zapraszam do wspólnej, owocnej dyskusji.

	Justyna „Justa” Margielewska moderator filmu „Rain Man”.