Film „Frida” w reżyserii J. Taymor cieszył się sporym zainteresowaniem członków Klubu, ponieważ w dyskusji wzięło udział 30 osób. 
Opinie, jak zawsze, były bardzo zróżnicowane, co przy projekcji filmu autobiograficznego jest nieuniknione i pożądane.
Bohaterka filmu, meksykańska malarka Frida Kahlo zapamiętana została przez Państwa przede wszystkim jako kobieta zmagająca się z fizycznym cierpieniem i na ten aspekt filmu zwrócili uwagę prawie wszyscy dyskutanci. Ponieważ na stronę „Pociągu” przekazałam głosy wszystkich dyskutantów, z konieczności i z braku miejsca przytoczę jedynie kilka wypowiedzi:
„Każdy cierpiący artysta chce swoje cierpienia opisać i ukazać przez rodzaj sztuki którą wykonuje”.  Pisze Teresa L. „Obsesyjne uczucie do męża uwidaczniało się w jej obrazach.  Uzupełnia Teresa J. „Jeszcze raz powrócę do twórczości Fridy. Jeden poeta z Anglii, Wordsworth wspominał kiedy, że artysta po to pisze, aby inni mogli pozna jego duszę. To świetnie pasuje do Fredy” Justyna M
Wiele słów uznania dedykują dyskutanci  sile jaka towarzyszy w podnoszeniu się z upadku  „Jedni w obliczu ciosu, który niszczy ich całe dotychczasowe życie „upadają” i nigdy nie odzyskują siły, aby wstać, a inni tak jak Frida odnajdują w sobie moc. Alicja N. 
„Ciosy, które wymierza jej los nie prowadzą do załamania lecz przeciwnie wyzwalają pokłady niemal nadludzkiej energii, co pozwala przezwyciężyć fizyczną ułomność i społeczny ostracyzm dotykający kalekę”. Zbigniew N.
„Stan zdrowia znalazł odzwierciedlenie w sztuce bohaterki. Jej dzieła są oryginalne, przerażające wręcz odpychające. Dla przeciętnego odbiorcy mogą wydać się zbyt drastyczne. Poprzez sztukę wyrażała ona bowiem swoje stany emocjonalne. Była więźniem własnego ciała. Zmagania z chorobą w połączeniu ze zdradami męża było dla niej poniekąd inspiracją do tworzenia dzieł w mrocznym klimacie”. Gabriela R.
„Inwalidztwo Fridy było ukazane, jako coś naturalnego, nieunikniony element życia i przypadku. Przydarzyło się i życie trwa nadal. Ani sama Frida, ani jej otoczenie, zbędnie nie epatowali kalectwem” Ewa M.
O skomplikowanej relacji bohaterów  pisze Radosław M. „Myślę jednak, że film zapisał się w historii kinematografii głównie za sprawą doskonałego pokazania trudnej relacji damsko męskiej pełnej negatywnych emocji, ale trwającej mimo wszystko, co zdarza się bardzo często również i w dzisiejszych czasach.” 
„Myślę, że stan fizyczny miał też wpływ na jej stosunek do mężczyzn. Niestety w małżeństwie nie była przez cały czas szczęśliwa. Miała też do czynienia z innymi mężczyznami. Może w ten sposób wyzbywała się kompleksów spowodowanych chorobą?” zastanawia się  Joanna J.
I ważna rola przypadku w życiu każdego człowieka. „Przy tej scenie zadumałam się nad rolą przypadku w życiu każdego człowieka. Kim bowiem byłaby Frida, gdyby nie dogoniła autobusu? Jak potoczyłyby się jej dzieje, gdyby rodzice nie podsunęli unieruchomionej przez gips bohaterce przyborów malarskich? I wreszcie kim byłaby, gdyby nie pokazała swoich prac Riverze?” Edyta G-G. Pani Edyta poświęca kilka interesujących uwag warstwie plastycznej filmu, „Natomiast bardzo podobała mi się strona plastyczna filmu i ciekawe pomysły autora zdjęć. Scena, w której Frida maluje motyle na gipsie jest ogromnie wymowna. To dzięki takim ujęciom bardziej rozumiemy to, co bohaterka czuje, przeżywa. Słowa stają się zbędne, bo obrazy mówią dobitniej niż wszystkie słowa. Porażających scen jest więcej. Myślę tu na przykład o dwóch Fridach mających połączone serca, o Fridzie stojącej na dachu wieżowca albo o portrecie bohaterki z obciętymi krótko włosami. To naprawdę genialne sceny mające niezwykle sugestywną wymowę”
Na muzykę ludowa jako element podkreślający kulturę Meksyku zwracają uwagę przede wszystkim Andrzej Ł. I Witek K.
Pani Aneta S w interesujący i osobisty sposób dokonała oceny gry aktorów, podobne opinie prezentowała większość zabierających głos. 
Parę osób przekazało bardziej zdystansowane opinie na temat filmu, lub niektórych jego momentów [sceny erotyczne hetero i homo] 
Kilku dyskutantów poświęciło uwagę wprowadzeniu, znajdując je jako wyjaśniające i pożyteczne. Znalazły się także słowa krytyczne, że niepotrzebne, że nużące i zbędne tło historyczne. Pragnę zauważyć, że bez wstępu nie byłyby zrozumiałe wątki rewolucyjno-komunistyczne wątek z udziałem Trockiego i Rockefellera a także postępowanie Fridy jako kobiety wyzwolonej. Bez informacji o dalszych losach jej sztuki i Fridy jako obecnej ikony Meksyku postać byłaby zawieszona na zasadzie dlaczego właśnie o niej film, skoro miała jedną wystawę w kraju. 
Audiodskrypcja spotkała się z uznaniem dyskutantów, którzy docenili trudności audiodeskrypcji artystycznej materii filmu. Zwrócono uwagę na nakładanie się dialogów oryginalnych, ścieżki czytanej i audiodeskrypcji, co znacznie utrudniało percepcję filmu. 
Reasumując: Film został odebrany żywo i emocjonalnie a to stanowi o jego wartości, ponieważ śmiercią dla dzieła jest obojętny odbiór. 
I na zakończenie kilka cytatów z Fridy przekazanych przez p. Urszulę N.:
- Chciałabym cię namalować, lecz brakuje kolorów, bo jest ich tak wiele, w mojej dezorientacji, namacalnej formie mojej bezbrzeżnej miłości. Jedyne, co wiem, to że maluję, bo jest mi to potrzebne, a maluję to, co mi przychodzi do głowy i więcej się nad tym nie zastanawiam.
- Jestem ROZPADEM...
- Maluję, bo jestem sama. Siebie znam najlepiej.
- Mam kocie szczęście, gdyż niełatwo umieram, a to już coś.
- Nie chciałabym się karmić choćby najmniejszą nadzieją, wszystko poruszą się w rytm tego, co kryje się w brzuchu.
- Nie jestem chora. Jestem załamana. Ale cieszę się, ze żyję, dopóki mogę malować.
- Nie wiedziałam, że jestem surrealistką, dopóki do Meksyku nie przyjechał André Breton i nie powiedział mi tego. Sama nie wiem, czym jestem.
- Nigdy nie malowałam snów. Malowałam swoją rzeczywistość.
- Piłam, bo chciałam utopić swoje smutki, ale teraz te cholerstwa nauczyły się pływać.
- Po co mi stopy, skoro mam skrzydła?
- Piszę do Ciebie oczami.
- Pomimo długotrwałej choroby czerpię z ŻYCIA głęboką radość.
- To była dziwna kolizja. Nie gwałtowna, raczej milcząca, powolna i skrzywdziła wszystkich. Mnie najbardziej.
- Znalazłam się w dziwnym świecie bezsensownej ciszy uważnych oczu nieznajomych nie pojmujących zła.  
-  Mam nadzieję, że śmierć jest radosna. Mam nadzieję, że nigdy nie wrócę. - ostatnie zdanie w dzienniku Fridy.
                                                                                     Moderator Maria Niesiołowska