"Ślepa furia" Podsumowanie

	Zanim się spostrzegłem jak minęły dwa tygodnie, podczas których miałem przyjemność poprowadzić dyskusję toczącą się wokół prezentowanego w tym czasie w internetowym klubie filmowym osób niewidomych "Pociąg" obrazu reżyserii Philipe'a Noyce'a zatytułowanego "Ślepa furia". Na wstępie chciałbym serdecznie podziękować wszystkim osobom, które wzięły udział w dyskusji. Na forum dyskusyjnym "Pociąg do dyskusji" oraz za pośrednictwem komentarzy przesyłanych drogą mailową aż ponad 30 osób zechciało podzielić się z nami swoimi wrażeniami z seansu. Jak to napisał jeden z dyskutantów trafił mi się film ciekawy, zabawny i kontrowersyjny jednocześnie i przyznam szczerze, że po jego obejrzeniu długo zastanawiałem się jak zostanie on odebrany przez klubowiczów zrzeszonych w IKFON. Jak powszechnie wiadomo ile osób tyle opinii, a o gustach się nie dyskutuje, ale o filmach można i wręcz warto, a to co zaskakuje w odbytej dyskusji to ogromne zróżnicowanie zdań od skrajnie negatywnych opinii po bardzo pozytywne odczucia po obejrzeniu tego filmu, których potwierdzeniem mogą być poniższe cytaty: "...powinnam napisać, że szkoda mi czasu na filmy w rodzaju „zabili go i uciekł”, a właśnie taka jest ta produkcja.", "...z przykrością jestem zmuszona odnieść się krytycznie do jego fabuły, która jest niestety charakterystyczna dla amerykańskiego kina.", "Mi film "Ślepa furia" bardzo się podobał, ale podejrzewam, że znajdzie się ę parę osób, które go skrytykują, tak jak było z filmem "Rio Bravo", ale to ich problem, mogą mieć odmienne zdanie", "Cieszę się, że IKFON umożliwił mi „obejrzenie” „Ślepej furii”, która w moim odczuciu jest znakomitą karykaturą filmów z gatunku rozrywki gangstersko-przygodowej.", "Muszę przyznać, że oglądanie filmu było prawdziwą rozkoszą...", "Jest to film zabawny, odprężający, bardzo nierealistyczny ale obejrzałam go z ciekawością.", "...pragnę stwierdzić, że film warto było zobaczyć, chociażby dla porównania z innymi gatunkami sztuki filmowej.", "	Uważam, że film jest godny obejrzenia. Na uznanie zasługuje wspaniała kreacja aktorska Rutgera Hauera, który wcielił się w postać Nicka Parkera.". 
W pierwszych dwóch pytaniach z wprowadzenia, które przygotowałem zapytałem o opinię na temat głównego bohatera oraz o ocenę gatunku tego typu filmów, które to podobnie jak sama postać Nicka Parkera nacechowane są sporą dozą nierealności i czasami mocno przejaskrawione. Ciekaw byłem bardzo państwa preferencji filmowych czy bliżej wam do kina stricte rozrywkowego, mającego zapewnić jedynie dobrą zabawę czy do filmów o poważniejszej dotykającej życia tematyce, a oto kilka wypowiedzi, które otrzymałem: "Zawsze lubiłam filmy tego typu, bo choć w wielu przypadkach realizmu w nich niewiele, ale pomimo to zostaje wiara w człowieka, wiara, że zło zostaje w konsekwencji pokonane a samotny bojownik o dobro zwycięży...", "Dla mnie taka fabuła jest swoiście atrakcyjna. Realizmu oczekuję od innych gatunków filmowych. Tu po prostu dobrze się bawię.", "Jeśli chodzi o mnie to zdecydowanie wole filmy, które są osadzone bardziej w
realiach, chociaż muszę przyznać, że niekiedy bywało śmiesznie....", "Ja osobiście preferuję filmy bardziej realne, chyba wyrosłem już z lat, w których byłbym zachwycony takim filmem.", "Wyczyny niewidomego Nicka pozbawione realności nie stanowiły dla mnie żadnej atrakcji. Odpowiadają mi filmy osadzone  w realiach, gdzie niewidomi prezentują rzeczywiste wielkie umiejętności...". Jak widać zdania na ten temat są również mocno podzielone, jak i ocena samego bohatera, o którym uczestnicy dyskusji pisali tak: "Bardzo nie lubię przedstawiania osób niewidomych, jak też ludzi z inną niepełnosprawnością, jako super bohaterów o niezwykłych, wręcz nadprzyrodzonych umiejętnościach.", "Poprzez takie wykreowanie głównego bohatera może pojawić się niebezpieczeństwo postrzegania wszystkich niewidomych jako ludzi wybitnie uzdolnionych i tym samym może dojść do utrwalenia istniejących już stereotypów.", ale również tak: "Bohater - pomysł świetny, super bohater dysponujący nadnaturalnymi zdolnościami, można by zaryzykować stwierdzenie, że gdyby posadzić go za sterem samolotu również by sobie świetnie poradził.", "może ktoś pod wpływem tego filmu a raczej Nicka Parkera poczuje że może zacząć realizować jakieś swoje marzenia, które na pierwszy rzut oka wydają się niedorzeczne.".
	Dwa moje kolejne pytania nie dotyczyły bezpośrednio filmu, choć były z nim nierozerwalnie związane, lecz należały do pytań z gatunku filozoficznych, a mianowicie czy mężczyznom wolno płakać oraz państwa podejścia do dalekich podróży i związanych z nimi wyzwań. Oczywiście pojawiło się wiele bardzo interesujących wypowiedzi, a kilka z nich przytaczam poniżej: "Owszem, chciałabym przemierzyć niezmierzone połacie transsyberyjską koleją, albo przebyć trasę PanAm, a może wzdłuż Nową Zelandię. Ponoć marzenia są na wyciagnięcie ręki...", "Często zastanawiam się nad tym, czy nie zostawić swojego dotychczasowego życia i nie wyruszyć w swoją niepowtarzalną podróż życiową. Nie mam jednak na tyle odwagi i determinacji. Myślę, że ludzie, którzy podejmują się takiego wyzwania nie mają poczucia straty, beznadziei, nudy.  Z pewnością taka podróż byłaby wspaniałą lekcją życia i niepowtarzalną przygodą.", "Jeśli chodzi o drogę, dla mnie każda większa podróż jest pewnego rodzaju wyzwaniem i
w jakiś sposób przeżywam nowe doznania.". Byli też rzecz jasna tacy dla których dalekie wyprawy nie stanowią większej atrakcji i nie są do niczego w życiu potrzebne: "Wsiąść do pociągu byle jakiego(.)", nie to nie dla mnie. A z samym sobą to mierzę się wychodząc na ulice mojego miasta i kombinując jak przejść nie ocierając się między ścianą a autem zbyt głęboko zaparkowanym na chodniku. Tak więc mi atrakcji na co dzień nie brakuje, i nie tęsknię za dodatkowymi.", "...Jestem natomiast przekonany, że niewidomy czy bardzo słabo widzący jest ciągle w drodze, zawsze poznaje coś nowego, napotyka na trudności, które  coraz lepiej poznaje i skuteczniej pokonuje.".
Wszyscy natomiast byli zgodni co do męskich łez, a argumentowali to i wyrażali swoje zdanie na ten temat w ten oto sposób: "Chłopaki też ludzie i mają prawo płakać. Tłumienie emocji przez mężczyzn w imię szpanowania "twardym charakterem" odbija się negatywnie na naszej psychice i prowadzi np. do niekontrolowanej agresji, alkoholizmu itp", "Każdy moim zdaniem - bez względu na to czy jest kobietą, czy mężczyzną - ma prawo do wyrażania swoich emocji i społeczeństwo nie ma upoważnienia, żeby to piętnować!", "Mężczyźni którzy płaczą są wrażliwi, pokazujący ludzkie uczucia, rozładowanie napięcia i emocji ale nadal pozostają silni i męscy i nie muszą zawsze udawać twardzieli." i zdanie, które mi sie spodobało jako podsumowanie - "Myślę, że silni ludzie nie boją się płakać, oni jednak nie użalają się nad sobą i wydaje mi się, że tu jest zasadnicza różnica.".
	Ostatnie moje pytania dotyczyły warstwy dźwiękowej przedstawianego filmu, zarówno tak cennej dla nas audiodeskrypcji jak i nie mniej ważnych efektów dźwiękowych, które w tym filmie były bardzo wyeksponowane. Co do ogromnie ważnej roli audiodeskrypcji nie trzeba chyba nikogo przekonywać, ale tak wypowiadali się na jej temat klubowicze przy okazji filmu "Ślepa furia": "Audiodeskrypcja bardzo udana, nieodzowna dla zrozumienia tak dynamicznej akcji filmu. Doskonała interpretacja Pana Rocha Siemianowskiego nie kolidowała  z dialogami. Uważam, że twórcy audiodeskrypcji wykonali swe zadanie bez zarzutu.", "...z przyjemnością słuchałam pana Rocha Siemianowskiego, który modulując głosem podkreślał wartkość opisywanych scen.", "Audiodeskrypcja jak zwykle dobra. Szczególnie mi się podobała, Gdy Nick walczył nad wanną, były tam szybkie sceny a jednak poradziła sobie z przekazem.", "Audiodeskrypcja była bardzo dobra, i piszący ją jak i czytający musieli się nieźle nagimnastykować, aby dokładnie i w porę opisać daną scenę. W kilku miejscach nawet wyprzedzała wydarzenie, ale chyba dla tego, że za dużo się działo aby ze wszystkimnadążyć.", "W mojej ocenie AD tym razem nie była najlepsza. Opisy niektórych sytuacji były takie, że nie mogłem ich zrozumieć.". Jak pokazuje ostatnia z opinii Niestety nie obeszło się również bez kilku małych wpadek jak wyprzedzanie akcji przez lektora audiodeskrypcji i kilku niedociągnięć w opisie kija czy też laski, z którym poruszał się niewidomy Nick, które to świetnie wyłapali uczestnicy dyskusji, a do zapoznania się z którymi zachęcam w zakładce dyskusja o filmie.  
Bardzo wysoko została również oceniona ścieżka dźwiękowa do filmu zarówno muzyka, ale przede wszystkim wszechobecne efekty specjalne, o których pisano tak: "duże wrażenie zrobiła na mnie muzyka tak od
Strony artystycznej jak i efektów specjalnych, które zawsze a przynajmniej dla mnie odgrywały kluczową rolę przy oglądaniu filmu jakiegokolwiek, w czasach, gdy nie było audiodeskrypcji to
głównie po dialogach i efektach specjalnych można było się zorientować co się dzieje...", "Jedną z rzeczy, co do której muszę odnieść się z uznaniem jest dźwięk, który adekwatnie oddaje odgłosy rzeczywistości. Dźwięk Nie jest przesadzony ani mało wyrazisty. Jest tak "plastyczny", że nawet bez wzroku można zobaczyć odgrywające się na ekranie sceny.", "Warstwa dźwiękowa "Ślepej furii" była dla mnie bardzo wyrazista, trochę
przerysowana, ale dzięki temu ciekawa. Muzyka filmu brzmiała w stylu rozrywkowym, co jest też, w moim odczuciu, oryginalne i nietypowe", "Zarówno efekty dźwiękowe jak i muzyka świetnie  dopełniają akcję filmu. 
 Obaj lektorzy w pełni oddają męski charakter treści tej filmowej opowieści.".
	Podsumowując dyskusję o filmie "Ślepa furia" chciałbym przede wszystkim zachęcić państwa do zapoznania się z pełną treścią wypowiedzi każdego z uczestników dyskusji oraz liczącym ponad 20 wpisów wątkiem na forum. Wybrałem tu jedynie ułamek z wielu bardzo ciekawych wypowiedzi na dodatek najczęściej wyrwanych z kontekstu. Osobiście mam co do filmu podobnie jak wiele osób z państwa bardzo mieszane uczucia i wiem, że ciężko miał bym napisać obiektywną recenzję tego filmu, gdybym był po drugiej stronie. Dlatego tym bardziej gorąco państwu dziękuję, że zechcieliście tak licznie podzielić się swoimi wrażeniami i nadesłać tak wiele interesujących wypowiedzi, w tak różnobarwny sposób oceniających ten film. Zapewne podobnie jak ja z niecierpliwością wyczekują państwo już kolejnego filmu w IKFON oraz kolejnych ciekawych dyskusji zatem zostawiam państwa z tym krótkim podsumowaniem.
Z pozdrowieniami
Radosław Morawski
Moderator IKFON