Gaśnie światło, zapada mrok i na rozjarzonym, srebrnym ekranie IKFON-u pojawia się napis „Sponsoring” 

Nim rozpoczniecie Państwo oglądanie, zapraszam do przeczytania wprowadzenia, które odrobinę przybliży nie tylko fabułę filmu. 
„Sponsoring” w reżyserii Małgorzaty Szumowskiej 
Tytuł oryginalny: Elles, czyli One 

Informacje ogólne
Gatunek: Dramat społeczny.
Czas emisji: 1 godz. 36 min. 
Premiera światowa odbyła się 9 września 2011 r., polska 17 lutego 2012 r.
Scenariusz napisali Małgorzata Szumowska i Tine Byrckel.
Zdjęcia powstawały w Paryżu i Kolonii, w czasie od 31 maja do 18 lipca 2010 roku.
Film jest koprodukcją  francusko-niemiecko-polską. 
Muzykę skomponował: Paweł Mykietyn. 
Zdjęcia wykonał: Michał Englert. 
Montaż filmu: Jacek Drosio i Françoise Tourmen. 
Scenografia w aranżacji: Pauline Bourdon. 
Kostiumy autorstwa: Katarzyny Lewińskiej.
Dźwięk: Matthias Lempert i André Rigaut. 
Producent: 
Marianne Slot 
Współproducenci: 
Małgorzata Szumowska 
Peter Aalbæk Jensen 
Daniel Blum 
Bettina Brokemper 
Peter Garde 
Reinhold Elschot 
Agnieszka Kurzydło 
Beata Ryczkowska 
Kierownictwo produkcji: 
Johannes Rexin 
Olivier Guerbois  
Rüdiger Jordan   

Obsada: 

•	Juliette Binoche – Anne, 
•	Anaïs Demoustier – Charlotte - Lola, 
•	Joanna Kulig – Alicja, 
•	Louis-Do de Lencquesaing – Patrick, 
•	Krystyna Janda – matka Alicji, 
•	Andrzej Chyra – sadystyczny klient, 
•	Ali Marhyar – Sad, 
•	Jean-Marie Binoche – ojciec Anny, 
•	François Civil – Florent, 
•	Pablo Beugnet – Stephane, 
•	Valérie Dréville – matka Charlotty,
•	Jean-Louis Coullo'ch – ojciec Charlotty, 
•	Arthur Moncla – Thomas, 
•	Scali Delpeyrat – Charles, 
•	Laurence Ragon – Colette, 
•	Alain Libolt – mąż Coletty, 
•	Nicolas Layani – klient z gitarą, 
•	Laurent Jumeaucourt – klient z pieprzykiem, 
•	José Fumanal – płaczący klient, 
•	Martine Vandeville – sekretarka na uniwersytecie, 
•	Jenny Bellay – sąsiadka na emeryturze, 

Film był nominowany w kategoriach i nagrodzony 

Nagrody:
•	2012 r. - Złote Kaczki nominowana Małgorzata Szumowska za najlepszy film, 
•	2012 r. - Złote Kaczki w kategorii najlepsza aktorka nominowane zostały Juliette, Binoche, Anaïs Demoustier oraz Joanna Kulig, 
•	2012 r. - Złote Kaczki nominacja dla Małgorzaty Szumowskiej i Tinea Byrckela za najlepszy scenariusz,  
•	2012 r. - Złote Kaczki nominowany Michał Englert za najlepsze zdjęcia,  
•	2012 r. Złote Lwy - Nagroda Specjalna Kryształowa Gwiazda Elle dla Joanny Kulig. 
•	2013 r. - Orły nominowana Joanna Kulig za najlepszą drugoplanową rolę kobiecą,  
•	2012 r. - Złote Lwy za najlepsze kostiumy dla Katarzyny Lewińskiej, 
•	2012 r. - Lubuskie Lato Filmowe nominacja do nagrody Złote Grono, udział w konkursie Małgorzata Szumowska, 
•	2012 r. - Tofifest nominacja do nagrody FROM POLAND. Konkurs Polski, udział w konkursie Małgorzata Szumowska. 

Audiodeskrypcję przygotowały: Urszula Butkiewicz i Izabela Kűnstler. 
Lektorzy: Jarosław Łukomski i Olga Pastuszka. 

Kilka słów o filmie: 
„Sponsoring” to film mogący bulwersować i wywoływać wiele kontrowersji. Pomysł na jego nakręcenie wyszedł od producentki Marianne Slot. Chciała ona zrobić film o prostytucji studentek. Jednak film, który powstał ma szersze znaczenie. Opowiada on również o ludzkim uwikłaniu w konsumpcjonizm, o tęsknocie za fizyczną bliskością, o męskich pragnieniach i fantazjach, których nie można zrealizować w małżeńskiej sypialni. Opowiada także o dążeniu młodych studentek do lepszego, wygodniejszego życia. 
W pierwszej scenie pojawia się obraz klasycznej, francuskiej rodziny. Mąż zaaferowany problemami zawodowymi wybiega do pracy, starszy syn znika zaraz za ojcem, a młodszy pochłonięty przez świat gier nie zdaje sobie sprawy, że już pora iść do szkoły. Anna (żona i matka) jest dziennikarką poczytnego czasopisma „Elle”. Pisze artykuł o prostytucji na uniwersytecie paryskim. Podczas pracy nad tekstem poznaje dwie młode dziewczyny – Francuzkę Charlotte (Anais Demoustier) i Polkę Alicję (Joanna Kulig), które dążąc do wygodniejszego życia oferują sponsorom miłe towarzystwo, konwersację na odpowiednim poziomie i seks. Rozmowy z nimi pozwalają Annie inaczej spojrzeć na własną seksualność i otoczenie. Powoli zagłębia się w świat płatnej miłości, który jest jednocześnie obrzydliwy i pociągający. 
Anna dostrzega hipokryzję mężczyzn, którzy pod ugrzecznioną, moralną fasadą ukrywają ciemną stronę swojego pożądania. Obraz nabiera plastyczności w scenie, w której wyimaginowani kochankowie studentek siadają z dziennikarką do jednego stołu. Dyskutują do rytmu francuskiego szlagieru. Bohaterka przestaje mieć złudzenia i uświadamia sobie z wyrazistością, że gdzieś tam znajduje się inny lepszy/gorszy, a może brutalniejszy, ale  na pewno bardziej ekscytujący świat. 
Pojawia się jeszcze jeden ważny aspekt, obie dziewczyny ukrywają swoją profesję przed bliskimi. Alicja początkowo nie chce rozmawiać z dziennikarką, ale potem bez żenady opowiada o sponsorach i ich oczekiwaniach. Można odnieść wrażenie, że przekroczyła granicę, poza którą przestaje istnieć wstyd, a pojawia się cynizm. Zachowanie Charlotte (Loli) jest inne, może dlatego, że jest związana uczuciowo z chłopakiem. Choć paradoksem mogą się wydawać jej słowa, że szybciej mogłaby złapać jakąś chorobę od chłopaka, niż od sponsorów. Oni bowiem zazwyczaj prowadzą przykładne, uporządkowane życie seksualne tylko z żoną i z nią. Natomiast chłopak, ten który deklaruje miłość nie zawsze jest wierny. Czy więc i tutaj występuje podwójna moralność? 

Tyle z mojej strony w odniesieniu do filmu „Sponsoring”, gdyż nie chciałabym opowiedzieć całej fabuły. Dodam tylko, że gdy wybrzmi ostatnia nuta można zapoznać się z pełniejszym opisem bohaterów, przygotowanym przez panie od audiodeskrypcji. Jednak nim przystąpicie Państwo do obejrzenia produkcji chciałabym spróbować nakreślić obraz prostytucji na świecie. 
Okazuje się, że prostytucja jest zalegalizowana w Niemczech, Szwajcarii, Holandii, Austrii, Grecji, Turcji i Meksyku. W pozostałych państwach sytuacja wygląda bardzo różnie i jest zależna od uwarunkowań prawnych. Są kraje, w których karze podlega nie kobieta oferująca swoje usługi, ale mężczyzna, który za nie płaci (Bangladesz, Szwecja, Norwegia, Islandia). Są kraje, w których nielegalne jest jedynie organizowanie seks-usług, czyli sutenerstwo i tworzenie domów publicznych. Natomiast usługi seksualne świadczone w zaciszu domowym są dozwolone (Bułgaria, Czechy, Estonia, Słowacja, Polska). Są kraje takie jak Japonia, w których karalne jest stręczycielstwo, nagabywanie i organizowanie domów publicznych, ale za  usługę seksualną uważa się jedynie stosunek podczas, którego doszło do penetracji pochwy. Dlatego japoński seks biznes oferuje ogromną ilość lokali, w których na klientów czeka szeroka gama usług seksualnych oczywiście poza tą klasyczną. 
Ile w tym hipokryzji i nieszczelności systemów przekonałam się czytając książkę dziennikarza śledczego Antoniego Salasa pt. „Handlowałem kobietami” – polecam (dostępna w serwisie wypożyczeń on-line Działu Zbiorów dla Niewidomych Głównej Biblioteki Pracy i Zabezpieczenia Społecznego). Opisuje on proceder handlu młodymi Ukrainkami, Litwinkami, Nigeryjkami, które porywane, bite, oszukiwane trafiają do domów publicznych w Hiszpanii. Skala seks biznesu poraża i zdumiewa zwłaszcza, gdy dowiadujemy się, że w Hiszpanii wolno prostytuować się tylko prywatnie. Założenie legalnego domu publicznego jest niemożliwe. Czyż w tej sytuacji nie zaskakuje, że Hiszpanów określa się europejskimi liderami tego rynku? 

Jak dochodowy to biznes? 
Oto przykładowe dane w skali roku:
Chiny - 73 miliardy dolarów
Hiszpania - 26,5 miliarda dolarów
Japonia - 24 miliardy dolarów
Niemcy- 18 miliardów dolarów 
USA- 14,6 miliarda dolarów 
Korea Płd.- 12 miliardów dolarów 
Indie - 8,4 miliarda dolarów 
Tajlandia - 6,4 miliarda dolarów 
Filipiny - 6 miliardów dolarów 
Szwajcaria - 4,4 miliarda dolarów 

Podane wartości dobitnie wskazują, że seks jest bardzo dochodowym towarem. Można się zastanawiać, co generuje tak ogromny popyt na usługi pań zajmujących się zawodem pokrewnym miłości. Czy naprawdę po kilkunastu latach małżeństwa wspólne łóżko staje się zimne i odpychające? Czy dwoje bliskich sobie ludzi nie potrafi, obawia się ujawnić swoje seksualne tęsknoty i pragnienia? Czy naprawdę między nimi powstaje pustka, której nie potrafią wypełnić? Im bardziej zagłębiam się w ten problem, tym więcej pojawia się pytań. Jednocześnie zrozumiałam jak niewyraźna jest granica, która rozdziela seks przyzwoity od tego ukrytego. Tak naprawdę te sfery ciągle się przenikają, bo jak długo życia tak długo pragnień. 
A co sprawia, że tak wiele młodych studentek decyduje się na sponsorów? Czy nie są świadome, że ten „epizod” nie pozostanie bez wpływu na ich życie? 
Jeśli wierzyć socjologom badającym zjawisko sponsoringu wśród studentek, to aż jedna piąta  studiujących dziewczyn uprawia ten proceder. W odniesieniu do nich używa się określenia uniwersytutki. Lola i Alicja świadomie i dobrowolnie dokonują wyboru, traktują to jako fajny seks z premią. W filmie jest scena, kiedy wydaje się, że Lola ma poczucie winy, że wstydzi się tego, co robi. Anna jest zaskoczona tak szczerym wyznaniem. Jednak po chwili przekonuje się, że ona nie wstydzi się zapachu męskiego nasienia. Ona opowiada o zapachu biedy, blokowiska i tanich sweterków, czyli o miejscu gdzie się wychowała. 
Warto także spojrzeć na drugą stronę medalu. Oryginalny tytuł brzmi Elles czyli One, jednak czy tak naprawdę tytuł nie powinien brzmieć One i Oni, przecież to popyt tworzy podaż. 

Wiem, że płyta z filmem już gotowa do włączenia, ale proszę o chwilę cierpliwości. Chciałabym jeszcze oddać głos krytykom filmowym i głównej bohaterce. Oto dwie, różne recenzje „Sponsoringu” i wywiad z Juliette Binoche.

Ciała do wynajęcia
Zdzisław Pietrasik
Szumowska zrobiła mocny, poruszający film, odsłaniający odważnie tajemnice męskiej i kobiecej seksualności.
Elegancka dziennikarka z francuskiego magazynu „Elle” (Juliette Binoche) pisze reportaż o studentkach utrzymujących się dzięki sponsorom płacącym im za seks. Całkowicie odmieni to życie wewnętrzne tej statecznej, jakby się mogło wydawać, i spełnionej życiowo osoby. Przed przystąpieniem do pisania scenariusza Małgorzata Szumowska też zamieniła się na chwilę w reporterkę, rozmawiała we Francji i w Polsce z uniwersytutkami (jak je teraz elegancko nazywają socjolodzy). Młode kobiety opowiadały o swym zajęciu bez żenady, nawet do głowy by im nie przyszło, że robią coś niemoralnego. „Szkoda, że nie można tego wpisywać do CV” – powie jedna z bohaterek filmu.
Nie ma w „Sponsoringu” pojawiających się zazwyczaj w tego rodzaju historiach łzawych opowieści o trudnym dzieciństwie, toksycznej rodzinie, grzesznym ojcu alkoholiku itp. To są dziewczyny, które doskonale wiedzą, w co się angażują i w jakim celu. To one proponują usługi w Internecie, a następnie wybierają sobie klienta spośród zgłaszających się mężczyzn (a na ogół wybór jest duży). Bywa, że związki są długotrwałe i przynoszą, przynajmniej na jakiś czas, obopólną satysfakcję: dziewczyna zarabia na studia, mężczyzna kupuje młode ciało. Niektórzy klienci próbują stworzyć w wynajmowanych dla dziewczyn garsonierach namiastkę domu, chcą nie tylko seksu, ale rozmowy, bliskości drugiej osoby.
Do francuskich kin film wszedł pod tytułem „Elles”, czyli one, ale równie dobrze mógłby nazywać się „Oni”. Bo jest to jednocześnie film o mężczyznach. Słabych, znerwicowanych, którzy nie dominują, mimo że by chcieli, nawet w związkach z opłacanymi dziewczynami (z wyjątkami, które też oglądamy na ekranie).
Szumowska zrobiła mocny, poruszający film, odsłaniający odważnie tajemnice męskiej i kobiecej seksualności. Po pierwszych pokazach „Sponsoring” budzi skrajnie różne reakcje – jednym podoba się bardzo, inni całkowicie go odrzucają. Ale podobnie było z poprzednim filmem Szumowskiej „33 sceny z życia”. I tak prawdopodobnie będzie z następnym „Nowhere” – o polskim księdzu.

Film jako akupunktura 
Tomasz Raczek 
Gdy siadałem w kinowym fotelu, by obejrzeć nowy film Małgośki Szumowskiej „Sponsoring” (w czołówce pojawia się tytuł w wersji francuskiej – „Elles” czyli „One” – który wydaje się lepiej określać zawartość), byłem pełen oczekiwań i dobrej woli. Ten stan Zygmunt Kałużyński określał żartobliwie: „nakręciłeś w sobie sprężynę życzliwości”.
Juliette Binoche przemówiła na premierze z takim wdziękiem i rozsądkiem, że poczułem się prawie jak na Berlinale, ale potem stało się coś nieoczekiwanego: nadzieje zwiotczały, oczy posmutniały a sprężyna pękła. „Sponsoring” okazał się bowiem feministyczną rozprawką na zadany temat, zrealizowaną z publicystycznym zapałem ale bez artystycznego wyrazu. Gdyby był filmem dokumentalnym, może by tych składników wystarczyło, ale w fabule nieuniknione było dachowanie – wywrotka.
Opowieść o tym jak studentki sprzedają się w Paryżu, by znaleźć pieniądze na czynsz za mieszkanie w lepszej dzielnicy i ciuchy z markowych butików zaś mężczyźni grzęzną w piętrowej niewierności zaspakajając (w żałosny najczęściej sposób) swoje samcze instynkty seksualne brzmi nieźle, gdy się ją streszcza na papierze. Jak to publicystyka. Gdy jednak mamy ją poznać w trybie filmu fabularnego z ambicjami artystycznymi, natykamy się na rafy niesprawności narracyjnej, bezsilności reżyserskiej w prowadzeniu aktorów (co ciekawe najbardziej ucierpiała na tym główna gwiazda czyli Binoche) i chaosu stylistycznego.
Skąd się to wzięło u tak zdolnej i inteligentnej osoby jak Szumowska? Nie mam pojęcia, choć coś niecoś podejrzewam. Mój instynkt podpowiada mi, że chodzi o zajętość półkuli mózgowych. Otóż jeśli u artysty pracują one na rzecz zadań /menedżerskich i marketingowych, cierpi na tym ich zdolność do uważności i skupienia na dziele jako takim. W pracę nad filmem wdaje się chaos udzielający się wszystkim innym. Im bliżej są reżysera/reżyserki tym bardziej na tym cierpią. Być może dlatego Binoche pozwoliła sobie na „puste” zbliżenia z rozedrganą twarzą, która nie wie co ze sobą zrobić, a Krystyna Janda i Andrzej Chyra wypadli tak soczyście w epizodach. Bo byli na planie dalej i krócej...
Nade wszystko zaś czułem, że podczas realizacji „Sponsoringu” Szumowska zachowywała się jak dziennikarka, nie jak artystka: myślała o tezie a nie o kunszcie opowieści. Dlatego ten film mnie rozczarował. A właściwie najpierw znudził, potem zmęczył, a dopiero na końcu rozczarował. Nie miało to jednak nic wspólnego z tematem! Traktowanie seksu jako rynkowej matni, która uzależnia i z wrażliwej dziewczyny potrafi zrobić dziwkę to dobry trop, tylko trzeba nim podążać w skupieniu i na palcach, a nie w szpilkach. 

Chcę iść w nieznane
Janusz Wróblewski rozmawia z Juliette Binoche
O wierze w aktorstwo, współpracy z polskimi reżyserami i o babci z Częstochowy - mówi Juliette Binoche.
Janusz Wróblewski: – W najnowszym filmie Małgorzaty Szumowskiej „Sponsoring”, do którego zdjęcia kręcone są teraz w Paryżu, gra pani dziennikarkę odkrywającą świat studenckiej prostytucji. Dlaczego zdecydowała się pani wziąć udział w tym projekcie?
Juliette Binoche: – Spodobał mi się wyjątkowy scenariusz, przedstawiający skomplikowaną sytuację młodych dziewczyn. To intymna opowieść o ich wyborach, opisująca również zepsucie francuskiego społeczeństwa, korupcję, mechanizmy deprawacji. Magoska (tak aktorka wymawia imię reżyserki – przyp. red.) jest bardzo inteligentną artystką. Gram zamożną, spełnioną rodzinnie reporterkę pisma „Elle”. Mimo sukcesu czegoś mojej bohaterce brakuje.
Janusz Wróblewski: – Chodzi o emocje?
Juliette Binoche: – Raczej o seks. Obracając się wśród dziewczyn, które handlują swoim ciałem i nie odczuwają z tego powodu wstydu ani przesadnych wyrzutów sumienia, ona też w sobie coś odkrywa. Brzydzi się, a zarazem pociąga ją nieznany świat brutalnego erotyzmu. Przewartościowuje pewne doświadczenia. Chce sprowokować los.
Janusz Wróblewski: – Wiele osób nie traktuje sponsoringu jak prostytucji. Uważa to za wygodniejszy i mniej upokarzający sposób zarabiania na życie.
Juliette Binoche: – Zjawisko dotyczy również drugiej strony, czyli mężczyzn. Dlaczego oni decydują się na takie relacje z kobietami, co im to daje? Muszą się chyba czuć strasznie nieszczęśliwi. Z ich punktu widzenia, sponsoring pełni funkcję terapii, pozwala zaspokoić pragnienia, których nie mieli szans zrealizować w normalnych związkach.
Janusz Wróblewski: – A kobietom chodzi o pieniądze?
Juliette Binoche: – Przede wszystkim one potrzebują potwierdzenia, że coś w społeczeństwie znaczą. Gdyby się nie sprzedawały, nie miałyby z czego żyć. Pewnie zmagałyby się z depresją.
Janusz Wróblewski: – O szukaniu przyjemności albo miłości nie ma mowy?
Juliette Binoche: – Sądzę, że dla nich jest to tylko praca. Specyficzny, ryzykowny sposób zarabiania pieniędzy. Popycha je do tego fatalna sytuacja finansowa, desperacja. Ponieważ ich opiekunowie często traktują je źle i stosują wobec nich przemoc, o uciechach cielesnych należy zapomnieć. Z tego względu prostytucja przez Internet wydaje się dużo bezpieczniejsza.
Janusz Wróblewski: – Przy całym szacunku dla talentu Szumowskiej, ona nie jest jeszcze tak uznanym na Zachodzie reżyserem, jak Michael Haneke, Abel Ferrara, Anthony Minghella czy Abbas Kiarostami, u których ostatnio pani grała. Czym panią do siebie przekonała?
Juliette Binoche: – Znam jej poprzedni film „33 sceny z życia”, w którym wystąpiła Julia Jentsch. Znakomity. Magoska czuje temat. Zdaje sobie sprawę z delikatności i złożoności problemu, o którym opowiada w „Sponsoringu”. Przekonałam się, jak myśli, to wystarczyło.
Janusz Wróblewski: – Z polskich reżyserów spotkała się pani jeszcze z Krzysztofem Kieślowskim na planie „Niebieskiego”. Dostrzega pani jakieś podobieństwa?
Juliette Binoche: – To dwie różne osobowości. Z Kieślowskim nie potrzebowałam zdjęć próbnych. Przygotowywałam się do roli, poprawiając tłumaczenia dialogów, żeby brzmiały naturalniej po francusku. Magoska jest inna, bardziej teatralna. Odbyłyśmy kilka prób. Ciągle coś dopowiadała, wtrącała. Jest bardzo żywiołowa. Jej zaangażowanie jest mi bliskie, bo sama niejako wychowywałam się w podobnej atmosferze. Mój ojciec jest reżyserem teatralnym i rzeźbiarzem, matka aktorką. Nawet po rozwodzie rodzice zawsze mi pomagali. Poza tym ona ceni Cassavetesa, a to mój ulubiony reżyser. Więc się dogadujemy.
Janusz Wróblewski: – Kieślowski był bardziej wymagający?
Juliette Binoche: – Powiedzmy, jak większość wybitnych filmowców polegał na aktorach. Słuchał, co mają do zaproponowania. Szukał głębi. Pamiętam, że przed nagraniem sceny w szpitalu, gdzie bohaterka dowiaduje się o śmierci męża i dziecka, strasznie się denerwowałam, bo nie zdążyli mi przygotować na czas kostiumów. „Nie martw się – uspokajał Kieślowski – mnie interesuje tylko twoje wnętrze”. Nie bardzo rozumiałam, co chce przez to powiedzieć, ale zapamiętałam jego słowa. Tego dnia z oszczędności nagrywaliśmy jeszcze kilka innych scen, ponieważ produkcja nie miała za dużo pieniędzy. Ujęcie wyglądało tak, że kamera niemal wbijała mi się w źrenice. OK, pomyślałam, faktycznie zaglądają mi do środka. Przestałam się przejmować, bo głębiej wejść już nie mogli.
Janusz Wróblewski:  – Czy to prawda, że dla Kieślowskiego zrezygnowała pani z głównej roli w „Parku Jurajskim”?
Juliette Binoche: – Odmówiłam grzecznie Spielbergowi, tłumacząc, że wolałabym zagrać u niego dinozaura (śmiech).
Janusz Wróblewski: – Może szkoda, bo ominęła panią spektakularna kariera w Hollywood.
Juliette Binoche: – Ja nigdy nie chciałam zostać amerykańską gwiazdą, a tym bardziej ikoną popkultury. Sława, duże pieniądze nie były moim celem. Rozgłos i popularność z pewnością wzmacniają w człowieku poczucie ważności, ale to tylko iluzja. Liczy się praca. Szukanie nowych wyzwań.
Janusz Wróblewski: – Oscar, którego otrzymała pani za „Angielskiego pacjenta”, niczego w pani myśleniu o aktorstwie nie zmienił?
Juliette Binoche: – Jeśli gram w amerykańskich filmach, w Stanach zawsze przed podaniem nazwiska mówią o mnie „zdobywczyni Oscara”. Miły zwyczaj, ale dość irytujący. Bo zdobywanie laurów nie jest najważniejsze. To konsekwencja, nagroda, a nie cel sam w sobie. Można zostać docenionym, bywa jednak, że naszego poświęcenia nikt nie zauważa. Mój cel jest inny, mniej oczywisty. Już jako dziecko marzyłam, żeby pomimo różnic politycznych i kulturowych dzielących ludzi starać się ich łączyć. Kino to potrafi.

Dyskusja: 

1.	Czy Państwa zdaniem reżyserka w „Sponsoringu” pokusiła się o moralną ocenę postaw bohaterek? 
2.	Czy film opowiada jedynie o prostytucji studentek, czy także o intymności, erotyce i tęsknocie za miłością? 
3.	Czy w filmie są sceny drastyczne lub bulwersujące? 
4.	Czyja kreacja aktorska podobała się Państwu najbardziej?
5.	Jak oceniają Państwo muzykę w filmie: 
Czy odgrywała ważną rolę? 
Czy wpływała na doznania?  
Czy podkreślała emocje, nastrój podczas oglądania filmu? 
6.	Czy audiodeskrypcja okazała się pomocna? 
Czy pozwoliła pełniej zrozumieć sceny, w których brakowało dialogów? 

Zapraszam do obejrzenia filmu „Sponsoring” Małgorzaty Szumowskiej, a następnie do podzielenia się swoimi przemyśleniami, refleksjami i opiniami. Proszę pisać na adres: ikfon@defacto.org.pl (do dnia 22.09.2013 r.) 
Zapraszam też do dyskusji na forum www.ikfon.defacto.org.pl

Życzę wielu wrażeń podczas oglądania. 

Moderator – Alicja Nyziak